آن دم که مرا می زده بر خاک سپارید
زیر کفنم خمره ای از باده گذارید
تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم
بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید
آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات
یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات
هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده ی صافی
بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی
جز ساغر و پیمانه و ساقی نشناسم
بر پایه ی پیمانه و شادیست اساسم
گر همچو همای از عطش عشق بسوزم

از آتش دوزخ نهراسم ..نهراسم
آندم که مرا می زده بر خاک سپارید
زیر کفنم خمره ای از باده گذارید
تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم
بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

چقدر سخته...

می آی حرف بزنی نمی تونی...

چقدر سخته حرفهای عزیزترینهاتو بشنوی و مجبور بشی تعبیر کنی.

اون هم چه تعبیری.

دلم تنگ شده براتون ای ...

نه ...

باورم نمی‌شه.

تو ...

که مثل دوست خوبم برایم شبها قصه‌های سهراب و فروغ را می‌خواندی تا دوریشان را احساس نکنم.

کجا رفتی؟؟؟؟

کجا رفتی ای با صدایت آشنا... کجا رفتی؟

خاطره شدی خسرو

خاطره شدی ای خانه‌ات همیشه سبز.

دلم برایت همین الان تنگ شده.

پسرک قصه می‌خواند.

شب‌ها در دل نسیم زمزمه می‌کرد تا برساندش به گوش جنگل.

صبح‌ها به نور آفتاب در چشمانش سلام می‌کرد.

در همین نزدیکی‌ها زندگی می‌کرد.

جدا از من و ما نبود.

طفلک فقط بچه بود.

مرا در قفسم نکنید.

من قناری نیستم تا در قفس بخوانم.